Chapter V: Diwree Chochmo

('Saeefer Musser Haskel,' pp. 22, 23)

Der Mensch darf sein gut, un' klug, un' frumm. Gut
allēin känn a Scharlatan äuch sein; klug allēin känn
an Apikōres äuch sein; un' frumm allēin känn a Narr
äuch sein.

Die grösste Reichkeit is' as män is' gesund; dās
grösste Vergenügen is' as män hāt a ruhig Harz; dās
grösste Glück is' as män is' frumm, wie män darf zu
sein.

A grōsser Mensch is' wie a Feuer: sein mit ihm vun
weiten, leucht' er un' waremt; vun nāhnten, brennt er.

* * * * *

Der Narr bei an Unglück beschuldigt dem Anderen;
der Frummer beschuldigt sich allēin; der Kluger Kēinem
nit.

Vun zu viel Ahawo känn män äuch viel leiden, wie
vun zu viel Ssino: Jōssef hat zwēi Māl gelitten, bēide
Māl vun zu viel Ahawo, ēin Māl vun Vāter's, dās andere
Māl vun Potifar's Weib.

Nit alle Māl känn män gläuben Trähren: Jōssef's
Brüder hāben äuch gewēint, beschas see hāben gebracht
Jainkefn dās varblutigte Hemdel.
E. Z. ZWEIFEL.

VI. DIE STIEFMUTTER

('Jüdische Lieder,' pp. 40-43)

Auf'n Bess-hakwores, unter a Mazeewe,
Hört sich bitter a Kol vun a Nekeewe;