Chapter V: Heðinn and Hǫgni

Konungr sā er Hǫgni er nęfndr ātti dōttur, er Hildr hēt. Hana tōk at hęr-fangi konungr sā er Hēðinn hēt, Hjarranda- son. Þā var Hǫgni konungr farinn ī konunga-stęfnu; en er hann spurði at hęrjat var ī rīki hans, ok dōttir hans var ī braut tękin, þā fōr hann með sīnu liði at leita Hēðins, ok spurði til hans at Hēðinn hafði siglt norðr með landi. Þā [*] er Hǫgni konungr kom ī Noreg, spurði hann at Hēðinn hafði siglt vestr um haf. Þā siglir Hǫgni ęptir honum allt til Orkn-eyja; ok er hann kom þar sem heitir Hā-ey, þā [*] var þar fyrir Hēðinn með lið sitt. Þā fōr Hildr ā fund fǫður sīns, ok bauð honum męn at sætt af hęndi Hēðins, en ī ǫðru orði sagði hon at Hēðinn væri būinn at bęrjask, ok ætti Hǫgni af honum engrar vægðar vān. Hǫgni svārar stirt dōttur sinni; en er hon hitti Hēðin, sagði hon honum, at Hǫgni vildi enga sætt, ok bað hann būask til orrostu, ok svā gǫ̈ra þeir hvārir-tvęggju, ganga upp ā eyna, ok fylkja liðinu. Þā kallar Hēðinn ā Hǫgna, māg sinn, ok bauð honum sætt ok mikit gull at bōtum. Þā svarar Hǫgni: 'of sīð bauzt-u þetta, ef þū vill sættask, þvī at nū hęfi ek dręgit Dāins-leif, er dvergarnir gǫ̈rðu, er manns bani skal verða, hvęrt sinn er bęrt er, ok aldri bilar ī hǫggvi, ok ekki sār grœr, ef þar skeinisk af.' Þā svarar Hēðinn: 'sverði hœlir þū þar, en eigi sigri; þat kalla ek gott hvęrt er drōttin- holt er.' Þā hōfu þeir orrostu þā er Hjaðninga-vīg er kallat, ok bǫrðusk þann dag allan, ok at kveldi fōru konungar til skipa. En Hildr gekk of nāttina til valsins, ok vakði upp með fjǫlkyngi alla þā er dauðir vāru; ok annan dag gengu konungarnir ā vīg-vǫllinn ok bǫrðusk, ok svā allir þeir er fellu hinn fyrra daginn. Fōr svā sū orrosta hvęrn dag ęptir annan, at allir þeir er fellu, ok ǫll vāpn þau er lāgu ā vīgvęlli, ok svā hlīfar, urðu at grjōti. En er dagaði, stōðu upp allir dauðir męnn, ok bǫrðusk, ok ǫll vāpn vāru þā nȳ. Svā er sagt ī kvæðum, at Hjaðningar skulu svā bīða ragna-rökrs.